بیماری­های انسدادی ریه در واقع انسداد و تنگ شدگی مجاری هوایی نایژه­ها، نایژک­ها، مجاری آلوئولی و آلوئول‌ها می باشد که با کاهش سرعت جریان بازدمی و مقاومت نسبت به عبور جریان هوا مشخص می‌شوند. در این گروه از بیماری‌ها انواع مختلفی مانند آسم، برونشیت، بیماری انسداد مزمن ریه و سیستیک فیبروزیس را می توان نام برد. اختلال درعملکرد ریه ها موجب می شود سالانه بسیاری از افراد جامعه به بیماری های ریوی مبتلا می شوند که ممکن است پس از بستری شدن های مکرر درگیر مشکلات جسمانی و روانی اجتماعی متعدد بشوند. تشدیدات ریوی باعث افت کیفیت زندگی و افزایش هزینه مراقبت می شود. تشخیص روش های درمان بهینه می تواند باعث بهبود کیفیت زندگی و افزایش طول زندگی در این بیماران باشد. توانبخشي از پذيرفته ترين و گسترده ترين روش هاي ارتقاي درمان استاندارد در بيماران دچار مشکلات تنفسی است و هدف آن کاهش علائم، بهینه سازی عملکرد و بهبود سلامت، افزایش مشارکت فرد در جامعه و استقلال در فعالیت های روزمره زندگی می باشد.

در این میان کاردرمانی می تواند با پیگیری و مراقبت، باعث بهبودی فرد در بسیاری زمینه ها گردد، با این حال نقش بالقوه کاردرمانی و توانبخشی در این بیماران کم رنگ تر است. هدف از این مطالعه، مرور و جمع بندی متون و تحقیقاتی است که به بررسی نقش، خدمات و اثربخشی کاردرمانی طی روند توانبخشی ریوی این بیماران پرداخته اند. نقش کاردرمانی در برنامه توانبخشی ریوی، چه در کودکان و چه در بزرگسالان ارزیابی و درمان محدودیت فعالیت های مرتبط با علائم بیماری های تنفسی به منظور بدست آوردن حداکثر ظرفیت و قابلیت در فعالیت های روزمره زندگی، اوقات فراغت، موفقیت در کارها و رفتارهای اجتماعی، حرفه و شغل است. کاردرمانگران می توانند نقش های متعددی در مراقبت های تنفسی از جمله تنظیم عادات روتین، افزایش بهره وری کار، ذخیره انرژی، تطابق، آموزش و مشاوره به خانواده و ایجاد راه مطمئن برای فعالیت های بدنی داشته باشند و در نهایت کیفیت زندگی را در این بیماران بهبود و افزایش بخشند.

کاردرمانی به عنوان یک وظیفه توانبخشی برای بیماران ناتوان معین شده است و به آن ها جهت رسیدن به حداکثر عملکرد و استقلال برای حفظ فعالیت های خاص زندگی روزمره و بهبود توانایی به منظور موفقیت در کارها و رفتارهای اجتماعی راهکارهایی را نشان می دهد. بیماران تنفسی نیز معمولا با کاهش فعالیت و مشارکت، افزایش از دست دادن عملکرد عضله و مشکلات عاطفی همراه هستند. که اهداف کاردرمانی در این باره؛ درمان یا اصلاح فعالیت ها و جلوگیری از وخامت بیشتر این بیماری است. با این حال نقش کاردرمانی در مراقبت از این افراد محدود گردیده است.

 بیماری های تنفسی پنجمین علت مرگ در سراسر جهان که روند روبه رشد دارند هست. بیماران تنفسی بتدریج با افت توان فیزیکی و مشکلات روانی مواجه اند و کیفیت زندگی آن ها جهت انجام فعالیت های روزانه بطور منظم با مشکل روبرو می شود مثل غذا خوردن، حفظ بهداشت فردی، آراستن، آماده کردن غذا، مصرف دارو، استفاده از حمل و نقل، انجام کار های منزل و … ارزیابی کاردرمانی و و درمان افراد مبتلا به اختلال عملکرد ریوی منجر به بهبود ADL و IADL  مثل مراقبت از خود، کار و اوقات فراغت می شود و باعث بهبود کیفیت زندگی می گردد.

کاردرمانی و توانبخشی ریوی نسبت به ارائه مراقب های حمایتی رویکردهای مشترک دارند. کاردرمانی در ابتدا با هدف ایجاد تغییرات عملکردی جهت بهبود کیفیت تنفس و زندگی بیمار و سپس تنظیم و تدوین برنامه درمانی موثر بنا نهاده شد.توانبخشی ریوی در جهت دستیابی به پیشرفت های خاص در ظرفیت عملکردی و در نتیجه بهبود QOL  است. اجزای اساسی برنامه توانبخشی ریوی تقویت عضلات تنفسی، آموزش، فیزیوتراپی قفسه سینه، کاردرمانی، حمایت های روانی اجتماعی و مداخلات تغذیه ای می باشد. از دیگر موارد مهم برنامه توانبخشی ریوی؛ تمرین دادن به اندام فوقانی، توجه خاص به تمرین اندام تحتانی، آموزش بهداشت و تمرینات تنفسی مثلا در کودکان از طریق بازی؛ مانند حباب بازی، بادکردن بادکنک، بازی زوو، فوت کردن و… است.

نویسندگان:

کاردرمانگر جواد نقی زاده : کارشناس ارشد کاردرمانی

با همکاری:

کاردرمانگر دکتر آریان شمیلی: دکترای تخصصی کاردرمانی

کاردرمانگر طاهره دفتری : کارشناس ارشد کاردرمانی

کاردرمانگر راضیه محمدزاده: کارشناس کاردرمانی

رفرنس:

Cystic Fibrosis Foundation. Cystic fibrosis foundation patient registry,

2006 Annual data report to the center directors. Bethesda, MD: The

Foundation; 2007.

The role of occupational therapy in childhood

chronic respiratory diseases : surveys of knowledge

and perceptions Rachel F. Lorenzo The University of Toledo.2012

American Lung Association. (2000). Minority lung disease data.

Retrieved August 8, 2003, from http://www.lungusa.org/

pub/minority/copd_00.html

Migliore, A. (2004). Case Report—Improving dyspnea management in three adults with chronic obstructive pulmonarydisease. American Journal of Occupational Therapy, 58, 639–646.

کاردرمانی با داشتن یک دیدگاه کلی نگر ، نقش کلیدی را در توانبخشی مشکلات عصبی عضلانی، موانع محیطی، و فاکتور های روانی اجتماعی افراد مبتلا به مشکلات عضلات کف لگن ایفا می کند، و درواقع هیچ حیطه درمانی چنین دیدگاه جامعی را درباره ی اختلالات کف لگن ندارد، این آسیب های فیزیولوژیکی ناشی از نقص عملکرد عضلات کف لگن می تواند منجر به ایجاد اضطراب،و افسردگی در بیمار شوند و درنتیجه انجام هر گونه مداخله ای جهت بهبود وضعیت این بیماران را مختل کند، کاردرمانی علاوه بر توانبخشی جسمانی نقص عملکرد عضلات کف لگن می تواند با انجام مداخلات روانی_اجتماعی‌ باعث بهبودی همه جانبه فرد مبتلا شود، لازم به ذکر است کاردرمانی بعد از ایجاد بهبودی در موارد فوق الذکر باعث استقلال عملکرد فرد در روابط جنسی ، و مشغولیت های اجتماعی می گردد که از مهم ترین حیطه های کار (occupation) در چهارچوب کاردرمانی (otpf) می باشد.

کاردرمانگر فرزاد ربیعی؛ کارشناس‌ارشد کاردرمانی

تحقیق پژوهشگران در دانشگاه هاروارد در این باره چند روز پیش در نشریه علمی و معتبر «ساینس» (Science) منتشر شد. این برای اولین بار است که عاملی برای ابتلا به بیماری «ام اس» شناسایی می‌شود. بیماری «ام اس» به دنبال اخلال در سیستم ایمنی بدن انسان بروز می‌کند و سیستم عصبی بدن را تحت تاثیر قرار می‌دهد. تشخیص ارتباط بین ویروس اپشتین–بار (Epstein–Barr) با ابتلا به «ام اس» می‌تواند نویدبخش کشف راه‌هایی برای درمان این بیماری در آینده باشد.

تخمین زده می‌شود که حدود دو میلیون و ۸۰۰ هزار نفر در سراسر جهان از بیماری «ام اس» رنج می‌برند.

نتیجه بررسی دانشمندان آمریکایی نشان می‌دهد که حدود ۹۵ درصد از مبتلایان به بیماری «ام اس» به ویروس اپشتین–بار مبتلا هستند. این ویروس می‌تواند منجر به ابتلا به بیماری‌های دیگر از جمله مونونوکلئوز عفونی یا تب غده‌دار نیز بشود.

دانشمندان آمریکایی نتیجه گرفته‌اند که ابتلا به ویروس اپشتین–بار یکی از شرط‌های ابتلا به بیماری «ام اس» محسوب می‌شود. این در حالی است که همه افرادی که به ویروس اپشتین–بار آلوده شده‌اند لزوما به «ام اس» مبتلا نمی‌شوند.

فرضیه نقش‌آفرینی ویروس اپشتین–بار در ابتلا به «ام اس» سال‌ها مطرح بود اما امکان اثبات آن به دلیل شیوع زیاد این ویروس و بروز دیرهنگام علائم «ام اس» دشوار بود. علائم بیماری «ام اس» حدود ۱۰ سال پس از ابتلا به ویروس اپشتین–بار بروز می‌کند.

به گفته دانشمندان در دانشگاه هاروارد ابتلا به این ویروس احتمال ابتلای فرد به بیماری «ام اس» را ۳۲ برابر می‌کند. گروهی از پژوهشگران در دانشگاه استنفورد همزمان با انتشار نتیجه تحقیق همکاران‌شان در دانشگاه هاروارد از احتمال نقش‌آفرینی دیگر عوامل از جمله ژنتیک در ابتلا به بیماری «ام اس» پس از آلودگی به ویروس اپشتین–بار سخن گفته‌اند.

پیشرفت بیماری «ام اس» در هر بیمار متفاوت از دیگری است اما این بیماری یکی از عوامل اصلی معلولیت نزد جوانان محسوب می‌شود.

شرکت داروسازی مدرنا که این روزها نامش به دلیل تولید واکسن کرونا از سوی این شرکت بر سر زبان‌ها افتاده هفته گذشته اعلام کرد که آزمایش بالینی واکسن ویروس اپشتین–بار بر روی انسان را آغاز کرده است.

«خبر برگرفته از وب سایت euronews »

با انتشار اولين ويرايش كتاب «کاردرمانی برای کودکان» کاردرمانی در حوزه ي بالینی، رشد و تغییر عمده ای را تجربه کرد. در دو ویرایش اول این کتاب،PrattوAllenعملکردهای کاردرمانی در کودکان، اطلاعات ضروری حرفهو فرایند کاردرمانی را آنچنان که در سال 1980 بود،شرح دادند.در آن زمان ابزار ارزیابی و تکنیک های مداخله ای محدود بود و مباحث تئوری بیش از تست های تجربی مورد توجه قرار داشت.اغلبکودکانی که تحت درمان کاردرمانی قرار مي گرفتند، مبتلا به ناتوانی های فیزیکی، مثل فلج مغزی بودند.کاردرمانگران عمدتا در بیمارستان ها و مراکز توانبخشی، جلسه به جلسه با کودکان کار می کردند. عوامل متعددي سبب پیشرفت کاردرمانی  در کودکان شد؛در سال 1990 وضع قوانین جدید، حیطه های نويني مانند مداخلات در مدارس، گسترش خدمات در حیطه های رفتاری و یادگیری و توسعه مطالعات و تحقیقاتي که منجر به نهی مستندات علمی شد را به وجود آورد كه همگی در رشد و توسعه فعالیت بالینی کاردرمانان در حیطه ي کودکان تأثير بسزايي داشته است.

ویرایش کنونی شامل 4 بخش با اهدافي تكميلي است كه دربخش نخست آن اطلاعات پایه ای که اساس تمرین کودکان را شکل می دهد شرح داده شده است.در این بخش تئوری های رشد و occupation، در ارتباط با مشارکت و کفایت بیان می شود.

تئوری ها و مدل های موجود در بخش 1، پایه ی روش های مداخله اي را نشان می دهد.

بخش 2 شامل دو فصل ارزیابی کاردرمانی در کودکان می باشد. ارزیابی به عنوان یک پروسه در فصل چهار توضیح داده شده كه روی آنالیز عملکردی و شرکت در زمینه های طبیعی زندگي فرد متمرکز است.

Occupationکودک، محدودیت های عملکردی وي و ذكر زمينه هاييبرای افزایش عملکرد و سازگاری با محدودیت ها، در بخش 3 تشریح شده است.

در هر فصل به منظور حمایت از تئوری ها و تمرینات کاردرمانی یافته های تحقیقاتی عنوان می شود و به این ترتیب آگاهی کاردرمانگران از ارزیابی عملکرد و تأثير ناتوانی ها بر عملکرد افزایش می یابد.

در بسیاری از موارد اهداف کاردرمانی از ايجاد تغییر در افراد به ايجاد تغییر در محیط انجامیده است.

مثال های واضحي از درمان در حوزه ي پزشکی، جامعه، مداخلات اولیه و محیط های تعلیم و تربیت نقش متفاوت کاردرمان گران را نشان مي دهد.

یک چهارچوب رشدی (تولد تا بزرگسالی) فصل ها را در بخش چهارم كتاب سازماندهی کرده است. این دیدگاه فهم مديريت کاردرمانان در مشکلات عملکردی، که به وسیله ی ناتوانی ها در سنین و زمینه های مختلف ايجاد مي شوند را افزایش می دهد.

Contents

بخش 1 :اطلاعات بر پایه ی کاردرمانی در کودکان

 1 – بازنگری کاردرمانی کودکان

2- گروه بندی

 3- محورهای کاردرمانی کودکان

 4 -گسترش کاردرمانی کودکان

 5- کار با خانواده

 6- شرایط عادی که مشارکت کودکان را تحت تاثیر قرار می دهد

بخش 2 :ارزیابی کاردرمانی کودکان

7-اهداف پرسه ها و روش های ارزیابی

 8 – استفاده از تست های استاندارد در تمرین کودکان

بخش 3 : مداخلات کاردرمانی : محدوده های عملکرد

 9 – گسترش کنترل کیفی

 10-  پیشرفت مهارت های دستی

 11 – یکپارچگی حسی

 12 – درک بصری

13- مشارکت اجتماعی تحت تاثیر مشکلات روانی اجتماعی

14- مداخلات تغذیه اي

15- فعالیت روزمره زندگی و سازگاری برای استقلال در زندگی

16- بازی

17- مهارتهای پیش نویس و دست نویس

18- تکنولوژی کمکی: شامل تکنولوژی های ساده، کامپیوتري، وسایل کمکی الکترونیکی برای زندگی روزانه

19- تحرک

محدوده ی خدمات کاردرمانی مربوط به بيماري هاي کودکان

20-NICU

21- مداخلات اولیه

22-  کاردرمانی در مدرسه

23- خدمات برای کودکان با نقص های بینایی و شنوایی

24-  خدمات بیمارستانی

25-  توانبخشی اطفال

26-  تغیر خدمات ،از مدرسه تا زندگی بزرگسالی

منبع:

CASE-SMITH.J . Occupational therapy for children. Fifth edition. _

Philadelphia.Elsevier. Inc.2005.

نویسندگان:
کاردرمانگر نسرین نازک
کارشناس ارشد کاردرمانی
دکتر سميه کاووسی پور؛ دکترای تخصصی كاردرماني
عضو هییت علمی دانشگاه علوم پزشکی شیراز

 کتاب hand function in children with cerebral palsy Improving یکی از کتب ارزشمند مداخلات کاردرمانی و توانبخشی دست می باشد شامل 26 فصل است که به ترتیب توضیح مختصری در مورد آنها ارائه خواهد شد.

فصل 1تا 11 آن بیشتر در رابطه با فیزیولوژی دست و عضلات آن و همچنین نقش عواملی مثل بینایی و sensaitionدر عملکرد دست می باشد ودر فصل 12 ارزیابی عملکرد دست از طریق تست های مختلف بیان شده است .

فصل 13و14 این کتاب مربوط به مداخله ی ارتوپدی در upper extremityاز جنبه ی جراحی های muscoloskeletalو اندازه گیری سموم مغزی که در صورت وجود سبب blockشدن گیرنده های مغزی می شود و در نتیجه عدم انقباض عضلات اتفاق می افتد.

فصل15 مربوط به مداخلات درمانی در زمینه ی body function,structureکودکان CPبه منظور کمک به عملکرد دست آنها می باشدو فصل 16در مورد یادگیری حرکتی در بچه های cp مطالبی ارائه شده است،که در این فصل مراحلmotor learningو فاکتورهای موثر در آن ذکر شده است .

فصل 17 دیدگاه شناختی بر مداخله ی کاردرمانی را مطرح مي كند.در اين رويكرد به كودك كمك مي شود تا  مهارتهای آموخته شده را در محیط های گوناگون تعمیم دهد.و از ديدگاه حل مسئله به بررسي مشكلات حركتي مي پردازد.

فصل18 در مورد آموزش هدفمند فعالیت های روزانه می باشد که چندین نمونه مورد مطالعه در این راستا ذکر شده است.

فصل19در رابطه با مداخله براساس توانایی کودک بحث شده است که در مورد ارزشها و علایق و اثر آن در مداخله درمانی توضیح داده شده است .

فصل 20،حرکت درمانی القایی است که طی مطالعات انجام شده دریافتند که تمرین در اندام سالم سبب کاهش محدودیت حرکتی اندام آسیب دیده مقابل می شود.

فصل21رابطه ی self careو عملکرد دست را توضیح می دهد که برای انجام مهارتهای self careمثل غذاخوردن ،لباس پوشیدن یا بستن زیپ و دکمه و…عملکرد دست را ضروری می داند.

فصل22 در زمینه بهبود hand writing بچه های cpنکات کلیدی ارائه کرده است.

فصل 23در مورد آموزش بازی به بچه های cp به منظور ارتقاء مهارت هاو کیفیت زندگی آنها می باشد .

فصل24 در رابطه آموزش فعالیت های کامپیوتری توسط وسایل کمک  آموزشی مطالبی ارائه شده است.

فصل 25  این کتاب در مورد participationمی باشد که براساس تعریف WHOوICF مشارکت به عنوان پیامد سلامتی مورد تاکید است .براین اساس مشارکت کودکان تحت تاثیر عوامل فردی و محیطی قرار می گیرد.

فصل 26 در مورد ارتقاء تمرینات evidence base به منظور ارائه ی هر چه بهتر خدمات درمانی برای بچه های cp می باشد.

در انتهامي توان گفت كتاب حاضر  يكي از كتابهاي جديدي  است كه کاردرمانی و توانبخشي دست را به صورت جامع مورد بررسي قرار داده است.

در ناحیه ی مچ اعصاب مختلفی عبور میکند که یکی از آن اعصاب عصب مدین (median ) است.

زمانی که ما فعالیت زیادی را با مچ انجام میدهیم این عصب در تونل خود که تونل کارپال نام دارد، دچار فشار میشود و به همین علت با علائمی همچون گزگز انگشتان، مچ درد و بی حسی انگشتان خود را نشان میدهد.

این بیماری به نام سندرم تونل کارپال شناخته میشود که یکی از شایعترین درد های ناحیه ی مچ است.

چه کسانی بیشتر در معرض این سندروم هستند؟!

١- این بیماری در خانم های با  محدوده سنی 40 تا 60 سال شایع می باشد.

٢-این بیماری در خانم های خانه دار که فعالیت زیادی را با مچ انجام میدهند و افرادی که شغل آن ها تایپ کردن است بسیار دیده میشود.

عوامل مستعد کننده ی این سندروم :

در بسیاری از مواقع علل فشردگی عصب میانی نامشخص است.

بااین‌حال بسیاری از علل ممکن است باعث ایجاد سندرم تونل کارپال شوند که عبارتند از:

سابقه خانوادگی بیماری‌های خاص نظیر دیابت، کم‌کاری غده تیروئید، رماتیسم مفاصل، بارداری، برخی جراحات و آسیب‌دیدگی‌ها در مچ دست

بررسی نشانه ها و علائم این سندروم :

علائم سندرم تونل کارپال به‌صورت تدریجی نمایان شده و معمولاً در شب و صبح زود شدت بیشتری پیدا می‌کنند.

سه علامت مهم این سندرم عبارتند از:

١- گِزگِز کردن انگشتان

٢-بی‌حسی

٣-درد

سایر علامت ها:

۴-افتادن اشیا از دست

۵-کاهش سرعت و چابکی در انجام فعالیت ها :نظیر بستن دکمه

۶-ضعف در مشت‌ کردن دست

علائم گزگز کردن و بی حسی و درد این سندروم به طور عمده انگشت شست، انگشت نشانه انگشت میانی و نصف انگشت حلقه دیده می‌شود و در بعضی مواقع ممکن است این علائم به قسمت‌های دیگر هم کشیده شود.

امروزه افراد زیادی کارهای روزمره خود را به وسیله ی رایانه انجام میدهند.

این موضوع باعث افزایش احتمال بروز این سندروم در ابن افراد میشود.

راه های جلوگیری از بروز این سندروم در افرادی که زیاد تایپ میکنند :

١-  باید این افراد سعی کنند تا صفحه نمایش و صفحه کلید را طوری تنظیم کنند تا حداقل فشار به ناحیه مچ دست آنها وارد شود. این فاصله باید به گونه ای رعایت شود تا در هنگام تایپ کردن، مچ دست و دست ها در یک امتداد و موازی نسبت به میز قرار بگیرد.

٢- به افرادی که خیلی تایپ می کنند توصیه می شود تا در هنگام تایپ، از مچ بند استفاده نمایند تا مچ دستشان احساس راحتی کند

٣- به افرادی که خیلی تایپ می کنند توصیه می شود تا قبل و بعد از کارکردن با صفحه کلید، ورزش کنند. حرکات ورزشی زیر به آنها توصیه می شود:

دست های خود را از سمت قفسه سینه به پهلوها باز و بسته کنند و چند مرتبه این کار را انجام دهند.

یک دست خود را به جلو آورده و بکشید و با دست دیگر، مچ دست مقابل را به سمت بالا و پایین نرمش دهید. دست ها را مشت کرده و با باز و بسته کردن آن به دست ها نرمش دهید.

هر یک از این ورزش ها را تا 5 شماره نگه داشته و سپس 5 شماره استراحت دهید و آن را چند بار قبل و بعد از فعالیت زیاد دست و مچ دست، تکرار کنید.

۴- پس از هر یک ساعت کار مداوم با کامپیوتر و تایپ کردن، چند دقیقه به دست های خود استراحت دهید. در طی استراحت، از جای خود بلند شوید و نفس عمیقی بکشید و دست های خود را تکان دهید تا خستگی دست ها برطرف شود. استراحت بین کار مداوم و انجام چند حرکت نرمشی، از انقباض و گرفتگی عضلات مچ دست جلوگیری می کند و احتمال ابتلا به سندروم تونل کارپال را به حداقل ممکن می رساند.

۵- طرز قرارگیری صحیح دست ها و مچ دست را در هنگام تایپ کردن رعایت کنید و این کار مستلزم صحیح نشستن در موقع تایپ کردن می باشد. درست نشستن، به پیشگیری از بیماری های کمر و ستون فقرات نیز کمک زیادی می کند.

۶- – اگر پس از کار طولانی با کامپیوتر، دچار دست درد شدید، سریعا مقداری یخ را روی دست خود بگذارید و به آن استراحت دهید تا از میزان التهاب و درد آن کاسته شود.

روش های درمان :

١- استراحت دادن به دستان :مهمترین راه درمانی پس از مشاهده ی علائم است.

٢-مچ بند:

باید توجه داشت که بهبود علائم بیماری با استفاده از مچ‌بند باید ظرف مدت چهار هفته نمایان شود.

 ٣- تزریق کورتیکواستروئید توصیه و تجویز می‌شود:

معمولاً یک مرتبه تزریق برای شروع درمان تجویز می‌شود. اگر یک‌بار تزریق جواب داد و باعث بهبودی شد ولی بیماری دوباره عود کرد، درمان مشابه دوباره تکرار می‌شود.

۴-طب سوزنی

۵-فیزیوتراپی

۶-لیزر درمانی

٧-تمرینات کاردرمانی

نمونه ای از تمرینات  کاردرمانی دست جهت بهبود این سندروم :

خم نمودن مچ دست به سمت جلو: این حرکت باید به‌صورت آرام و ملایم بوده و حدود 5 ثانیه مچ دست را در این وضعیت قرار دهید. این حرکت باید روزی سه بار و هر بار 10 مرتبه تکرار شود.

خم نمودن مچ دست به سمت عقب: این حرکت باید به‌صورت ملایم و آرام باشد و 5 ثانیه در این وضعیت قرار گیرد. این حرکت نیز باید سه بار در روز و هر بار 10 مرتبه تکرار شود.

حرکت به پهلوی مچ دست: در این حرکت  مچ دست آسیب‌دیده باید به‌آرامی به پهلو حرکت داده شده و به مدت 5 ثانیه در این وضعیت بماند و دوباره به حالت اول برگردد. این حرکت را باید فرد سه بار در روز و هر بار 10 مرتبه انجام دهد.

حرکت کششی مچ دست: در این حرکت لازم است هر دو کف دست را روی یک میز قرار داده و به‌آرامی وزن خود را به روی مچ دست منتقل نمایید و به دستان خود تکیه دهید. هر با این حرکت را 15 تا 30 ثانیه انجام داده و سه بار در روز این حرکت را تکرار نمایید.

کشش مچ دست:در این حرکت لازم است  مچ آسیب‌دیده توسط مچ سالم به جلو و عقب کشیده شود و هر کدام 15 تا 30 ثانیه به طول انجامد و هر یک از این حرمت‌ها را دوبار در روز انجام شود.

باز کردن و بستن انگشتان: انگشتان در  دست آسیب‌دیده را باز کرده و به نمایید آرامی بر روی مفصل میانی انگشتان خم به‌طوری‌که 5 ثانیه در این حالت قرار گیرد. لازم است این حرکت  سه بار و هر بار 10 مرتبه انجام شود.

خم کردن مچ دست آسیب‌دیده و جلو و به عقب: در این حرکت لازم است یک لیوان و یا قوطی را با کف دست گرفته و به سمت بالا و پایین نگه‌دارید. لازم است این حرکت 5 ثانیه طول بکشد و سه بار در روز و هر بار 10 مرتبه انجام شود.

تقویت انگشتان دست آسیب‌دیده: در این حرکت یک توپ پلاستیکی نرم باید به مدت 5 ثانیه فشرده شود. بهتر است این حرکت 10 بار در روز انجام شود.

٨-عمل جراحی :

در صورت نیاز و عدم پاسخ بیماری به راه های درمانی با عمل جراحی میزان فشار بر روی عصب را کم میکنند و با آزاد شدن عصب در ناحیه ی مچ میزان درد بیمار نیز کاسته میشود.

گردآورنده : حبیب علیشاهی،دانشجوی کارشناسی کاردرمانی شیراز